Stanisław Bobkowski

Stanisław Bobkowski był lekarzem, doktorem nauk medycznych i oficerem Wojska Polskiego. Urodził się 12 września 1889 roku w Wągrowcu jako syn Walentego i Marii. W 1917 roku uzyskał dyplom doktora medycyny na Uniwersytecie w Berlinie. Brał udział z bronią w ręku w powstaniu wielkopolskim, od 27 grudnia 1918 do 20 lutego 1919 roku. W 1919 roku, jako emisariusz Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu, prowadził misję do Gdańska, która doprowadziła do zawieszenia broni. Po zakończeniu powstania służył w Wojsku Polskim do 16 czerwca 1919 roku jako porucznik lekarz.

W 1939 roku został mianowany majorem rezerwy w korpusie oficerów zdrowia. Podczas II wojny światowej był majorem lekarzem Armii Krajowej w Okręgu Warszawa. W czasie powstania warszawskiego w 1944 roku pełnił funkcję komendanta szpitala powstańczego nr 4 przy ulicy Czerniakowskiej. Otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari oraz Medal Niepodległości. Zmarł 18 kwietnia 1966 roku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Na podstawie artykułu „Stanisław Bobkowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.